Ansfried Plat
Cello

Bas Verheijden
Piano

Vegard Nilsen
Viool

In de Nederlandse, Duitse en Noorse pers werd het Atlantic Trio al bejubeld:

Recensie: Weekblad Regio Oss - 16 januari 2008
Gespeeld in de Kleine Zaal van theater De Lievekamp op zaterdag 12 januari 2008

Door Aukje Teunis

Soms heb je het geluk, dat een kleinschalig concert een juweeltje blijkt te zijn. Dat overkwam het publiek van de kleine zaal met de voorstelling van het Atlantic Trio. Bas Verheijden op piano, Ansfried Plat op cello en Vegard Nilsen op viool speelden de sterren van de hemel. Eerst een vrolijk en fris stuk van Mozart. Daarna het Andante uit een trio van Brahms; mooi en gedragen. Toen het pianotrio nr. 2 van Schumann. Op indrukwekkende manier gespeeld. En door de prettige manier waarop Bas Verheijden de werken van uitleg en commentaar voorzag, luisterde je met extra aandacht. Hoorde Schumann echt stemmen in zijn hoofd? En hoe komt dat terug in zijn muziek? Na de pauze het pianotrio nr. 2 van Mendelssohn, uit de romantische periode. Gedragen, fors en melodieus. De impact, die deze muzikanten met z'n drieën hadden was vergelijkbaar met een groot orkest. En dat de heren erg veelzijdig zijn, bewezen ze met een toegift van een totaal ander genre; het stuk Vergetelheid van Piazolla. Het geheel vormde zo een indrukwekkend concert.

Recansie: Gooi en Eemlander - 31 maart 2008

'Tanejev grote verrassing van kamermuziekavond'

Door Tjako Fennema

Zo'n prachtig pianokwintet (het enige) van Brahms, uitgevoerd door het Párkányi kwartet is misschien wel de belangrijkste reden om naar deze kamermuziekavond te gaan. Verrassend is dan dat op deze avond het Atlantic Trio zowel in programmering als in uitvoering de show steelt. Haast niemand kent het pianotrio van de Russische componist Sergei Tanejev (1856-1915). De componist groeide op in welgestelde kringen, studeerde bij Tsjaikofsky en was leermeester van Rachmaninow en Scriabin. Zijn composities getuigen van pijnlijke doch fijnzinnige nauwkeurigheid en groot contrapuntisch inzicht.
En het Atlantic trio (viool, cello, piano) had zijn zaakjes perfect en gloedvol voor elkaar. De volle zaal werd voorafgaand aan de uitvoering vergast op enkele muziekvoorbeelden, aangedragen door de buitengewoon alert spelende pianist Bas Verheijden. Dat hielp aanmerkelijk om de structuur van dit onderhuids gloeiende trio te vatten. Ik weet niet hoe vaak de (jonge) mannen van Atlantic dit werk al vertolkten, maar ik heb zwaar geïmponeerd naar deze prachtige compositie en buitengewoon verzorgde uitvoering geluisterd. Hulde.

Brahms' enige pianokwintet hoort in de muziekliteratuur tot de schaarse voorraad. Van de 'groten' schreven slechts Schumann, Dvorak, Sjostakovitsj en in zekere zin Schubert (Forellenkwintet) ook een pianokwintet. Brahms bouwt in deze compositie in zekere zin door op Schubert en de fijnproever herkent met gemak enkele Liedmotieven. Zoals gezegd, het zou me niet verbazen als een aanmerkelijk deel van het publiek speciaal voor dit kwintet was gekomen, om over de fans van het Párkányí kwartet maar te zwijgen.
De ruimtelijke kerkzaalakoestiek staat niet op geheel vriendschappelijke voet met kamermuziek dus het is even wennen aan de galm. Misschien dat de leden van het Párkányí kwartet daar ook wat last van hadden. 's Middags beluisterde ik als opwarmer de cd met het Tokyo String Quartet en de pianist Barry Douglas. Dat ensemble hult deze prachtige muziek in een warm en chocoladebruin klankbad. Het Parkanyi kwam niet altijd tot kookpunt, kortom, het moment waarop de vier instrumenten versmelten. Gelukkig waren er genoeg prachtige momenten. De cellist die in de beginmaten van het scherzo-allegro zijn instrument inzet als een pijl en boog om een buitengewoon opwindend pizzicato op het gehoor los te laten. De finale bood frases waarin altviool en cello voor de volle 100% versmolten. Dat was genieten geblazen, pardon, gestreken.

Recensie: Grafschafter Nachrichten - 18 februari 2008

'Grandiose Klangwogen von höchster Intensität'

Das „Atlantic Trio" begeisterte beim „pro nota"-Konzert in Frenswegen sein Publikum

Von Monika Neumann

Nordhorn. Ausdrucksstärke und Energie charakterisierten die Spielweise des „Atlantic
Trio" bei seinem Konzert im Kloster im Rahmen der „pro nota"-Reihe. Seit 2003 spielen die
Niederländer Bas Verheijden (Klavier) und Ansfried Plat (Violoncello) und der Norweger
Vegard Nilsen (Violine) mit viel Erfolg zusammen.
Am Samstag begannen sie mit Mozarts Klaviertrio Nr.3 in G- Dur KV 496 leicht und
durchsichtig, aber energisch und mit feinfühligem Zusammenspiel. Sorgfältig
ausgearbeitet waren die langen Spannungsbögen im gesanglichen Andante und auch im
dritten Satz – Allegretto –, der spritzig und humorvoll beginnt, überzeugten sie im sehr
schön intensiv lyrisch gestalteten Moll-Teil, bevor sie sich mit vollem Klang in die
triumphale Reprise stürzten.
Dieses feine, klare Mozart- Trio ist eigentlich kein „Einspielstück", aber die beiden
folgenden Werke waren von einem ganz anderen Kaliber: Das einzige Klaviertrio des Tschaikowski-Schülers Sergej Tanejews (D-Dur op. 22 (1906 / 08)) ist ein hochromantisches, schweres Stück – nicht nur technisch schwierig, sondern auch extrem gefühlsbeladen.
Die drei Künstler erzeugten hier grandiose Wogen von Klangwellen, immer gesanglich ausdrucksvoll und mit höchster Intensität. Sie meisterten die verhaltenen sinnlichen Passagen ebenso bravourös, wie die humorvoll verspielten und schwelgten im Klang des Gefühlsüberschwangs.
Das Klaviertrio Nr.2 e-Moll op 66 von Felix Mendelssohn-Bartholdy interpretierten sie
nicht weniger intensiv, aber mit mehr Leichtigkeit. Die energischen großen Linien des
ersten Satzes trugen die schnellsten brillanten Läufe mühelos (besonders im Klavier: sehr souverän). Weich und voll klingen ließen die Künstler das schwärmerische Andante
espressivo, abgelöst vom rasanten Scherzo mit verspielten, aber absolut präzisen
Presto läufen. Voll Gefühl schwelgend aber humorvoll beseelt blühte der große Klang des
Trios im Finale – Allegro appasionato – noch einmal richtig auf.

Die stehenden Ovationen des begeisterten Publikums belohnte das Trio mit „Oblivion" von Astor Piazolla: melancholisch, aber voller Ausdruck und Spannung ein stimmiger
Abschluss eines beeindruckenden Konzertes.

" Geweldige Musici” en “Eén grote muzikale belevenis!"
( Gooi en Eemlander, januari 2006

Hans Oord Concertorganisatie: "Het publiek liet hun dankbaarheid echter blijken door ademloos te luisteren" (mei 2007)

Recum: "Bas Verheijden, Vegard Nilsen en Ansfried Plat brachten met hun voortreffelijke spel de mensen in vervoering" (november 2007)

Oppland Arbeiderblad: "Forrykende festival!" "The Atlantic Trio leverte en strålende konsert med perfekt intonasjon mellom fiolin og klaver, samt følsomt klaverspill". (oktober 2007)

Gooi en Eemlander: "Grote virtuositeit" (januari 2006)

Oppland Arbeiderblad: "Tschaikovskijs trio ble en heisatur der The Atlantic Trio fikk vise seg i full bredde. Energi, uttrykk, selebert samspill, virtuositet, sirkus og sårbarhet i en enestående framføring. Jeg bøyer meg i støvet og takker for en stor opplevelse." (oktober 2005)

Rob van Leeuwen, Dronten: "Het trio op. 8 van Brahms kreeg de volle lading van de melankolische toonkleuring die zijn muziek zo eigen is. Piazzolla was een openbaring, Arensky en voltreffer. Een prachtige muzikale middag!" (januari 2005)

Zandvoortse Courant: "Meesterlijke uitvoering door The Atlantic Trio. Het leek soms wel of er een heel orkest aanwezig was. (mei 2008)